Zef Bushati lindi më 11 tetor 1953 në Tiranë.
Pedagog, regjisor, aktor i teatrit dhe i kinemasë shqiptare, ai ka lënë gjurmë të pashlyeshme në artin tonë kombëtar.
Në vitin 1975 u diplomua në Akademinë e Arteve dhe po atë vit hyri në Teatrin Kombëtar, ku shpejt u dallua për talentin e tij të natyrshëm e interpretimin e fuqishëm.
Gjatë 15 viteve në skenë, realizoi mbi 35 role, nga Mic Sokoli në “Besa e Madhe”, te Kabash Çaushi në “Duke u gëdhirë viti ’45”, Luigj Gurakuqi në “Udha e flamurit”, Parisi në “Romeo e Zhulieta”, e deri te Stanishi në “Kush e solli Doruntinën”, roli i tij i fundit në Teatrin Kombëtar.
Përveç aktrimit, ai provoi me sukses edhe regjinë, duke sjellë në skenë vepra si “Vërshime pranverore”, “Besa e madhe”, “Tragjedia e fundit e Deas” e “Hijet e natës”.
Për 11 vite dha mësim në Akademinë e Arteve, duke formuar breza aktorësh e regjisorësh të rinj, ndërsa më pas kontribuoi në politikë e diplomaci, si Ambasador i Shqipërisë në Vatikan dhe Zëvendësministër i Integrimit Europian.
